Unutmak ve hatırlamak insanların en önemli savunma güdülerindendir. Bazen unutarak yaşamın bize yaşattığı acıların ızdırabını hafifletir; bazen hatırlayarak hatalarımızdan uzaklaşır, hatalarımızı tekrar etmeyiz. Hatırlamak öğrenmek anlamına da geldiğinden özellikle yaşamımızda öne çıkar. Bu yanımızı geliştirmeye çalışır, edindiğimiz deneyimleri belleğimizde saklarız. Yaşadıklarını hatırlayan, bellekleri güçlü olan insanlar, topluluklar daha iyi bir gelecek, daha iyi bir dünya […]

İnsanların geleceği çoğu zaman yaşamlarındaki tesadüflerle şekilleniyor. Ailenizden gelen eğilimler önce yakın, sonra uzak çevrede şekilleniyor. Kazandığınız şekil özde çok değişmiyor. Biçimsel olarak farklı duruşlarınız oluyor sadece. Buna karakter deniyor. Karakter, insan yaşadıkça, öğrendikçe, sınandıkça oturuyor. Oturmayan karakter oynak oluyor. Duruma göre köşe değiştiriyor. Çıkar mıknatıslarının manyetik alanlarında eğilip bükülüyor. Şeklen insan görünse bile, özünde

Ülkemizin geçmişine uzandığımızda, yakın tarihine baktığımızda, bizim için sevinç ve mutluluk sayfalarının karanlık sayfalara göre çok az olduğuna tanık oluruz. Sürgünlerin katliamların olağan, esenliğin ise olağan üstü sayıldığı bir topluluğa tabiyiz. Onun için yaşlılar çok gülmemizi hayra yormazlardı. “Çok gülersen çok ağlarsın” derlerdi. Sevinç, mutluluk saklı kalması, çok dışa vurulmaması gereken bir şey olarak belleklerimize